ما با یک روشنفکر خردمند (فروغی) مواجه هستیم که سه راه پیش روی دارد: ۱- همیشه اپوزوسیون باشد. ۲- روشنفکر و فرهیخته به هر صورتی وارد حکومت شود تا وضع لااقل بدتر نشود؛ فروغی معتقد به مشارکت بود. علیرغم تمام بیمهریهایی که رضا شاه به او کرده بود، شهریور ۱۳۲۰ وقتی به او احساس نیاز شد، دوباره به قدرت برگشت. ۳- راهی که معمولاً روشنفکران و تحصیلکردگان ایرانی انتخاب میکنند: بیاعتنایی و بیتفاوتی نسبت به حکومت؛ علت این انتخاب آن است که یا جرئت ورود به سیاست را ندارند یا در عمل این کار را بیفایده میبینند. در نتیجه هیچ اثر مستقیمی بر عرصۀ سیاست نمیگذارند.
