توسعه در ایران هرگز به مثابه پروژهای اجتماعی و مشارکتی شکل نگرفت. چه در دوران پهلوی و چه پس از انقلاب، محور توسعه بر عقلانیت ابزاری و مدیریت تکنوکراتیک استوار بود. نخبگان فنی و مدیران دولتی با تکیه بر دانش غربی و درآمد نفتی، برنامههایی را پیش بردند که مشارکت مردم و حساسیتهای فرهنگی در آن غایب بود.
