یکی از معضلات شهرها در مسیر مدرنیته انطباق رفتار شهروندان با نظم به وجود آمده در شرایط تازه است؛ رفتاری که تا پیش از آن شاید کاملا معمولی به نظر میرسید و هر روزه تکرار میشد، در شرایط تازه به عنوان اختلال در نظم عمومی به شمار میرود و گاه در قانون بهصراحت جرم محسوب میشود. این وضعیتی است که پایتخت ایران در دهههای نخست ۱۳۰۰ خورشیدی به آن مبتلا بود.
